De Austin 7 Pearl ‘barnfind’

 

De tijd vliegt, maar mag in deze moeilijke Corona tijd, wat mij betreft, nog wel wat harder vliegen. Alweer een jaar geleden schreef ik over het begin van de restauratie/conservatie van de barnfind Pearl ’38. Nadat het kleurverschil van de motorkap was opgelost ( Sevennieuws nr. 150 ) deed ik een poging om de muur vastzittende motor, na 60 jaar stilstand, los te krijgen. Met gebruik van een paar houten balken als kig heb ik de startslinger op spanning gezet. Kruipolie op de zuigers zou het werk moeten doen. Zonder enig resultaat moest ik deze poging na een week stopzetten. Dan maar eerst de motor met bak uitbouwen. Dit is op zich, wanneer radiator en motorbeplating verwijderd zijn, vrij simpel te doen alhoewel Insiders weten natuurlijk, dat je wel eerst het deksel van het vliegwiel moet verwijderen! Het voordeel van een Seven motor is, dat je motor met bak in je eentje, zonder motortakel, eruit kunt tillen.

Daarna heb ik het interieur verwijderd. Achter de rugleuning van de achterbank bevond zich een groot muizennest waarin waarschijnlijk generaties muizen zijn opgegroeid. Het leer was gelukkig niet aangevreten en in opmerkelijk goede staat met hier en daar een slijtplekje, maar dit hoort natuurlijk bij het karakter van een ‘barnfind’. Een enkel loszittend naadje repareerde ik met kromme naald en garen en verder behandelde ik het leer met veel crême om de soepelheid weer terug te krijgen. Om de licht aangeroeste carrosserie te conserveren heb ik een mengsel van gekookte lijnolie en terpentine gebruikt. Het is een goede roestbescherming zonder het patina aan te tasten.

Daarna was een tijdrovend en minder prettig karwei aan de beurt. Van de onderkant van de auto moest de losse roest verwijderd en daarna behandeld worden.
Gelukkig kon ik gebruik maken van de 2-koloms brug van mijn zoon. Met behulp van staalborstels, handmatig of op de boormachine was dit toch een dag van moeizame arbeid en kon ik de redelijk schone onderkant nu behandelen met Fertan. Een roestwerende ondergrond, die makkelijk aan te brengen is. Het nadeel van Fertan is, dat je na een tijdje de boel weer met water moet afwassen, wat een enorme smeerboel geeft. ( Gelukkig had ik van te voren de garagevloer met plastic afgedekt) Het schilderen met gewone zwarte verf is dan nog een fluitje van een cent. Met deze behandeling, Fertan en gewone huis tuin en keuken verf, heb ik prima ervaring en al 25 jaar geleden toegepast met, tot op heden, goede resultaten. ( Wij rijden met onze oude auto’s toch niet in de pekel) Hierna was de demontage van de motor aan de beurt. Bij het demonteren ontdekte ik, dat de zuigers niet vastzaten, maar het krukas-rollager de belangrijkste boosdoener was. Dit lager was, door de jaren, verworden tot een éénheid van roest. Het verwijderen van de krukaslagers is een lastige klus. Met geduld, geïmproviseerd gereedschap en het regelmatig verwarmen van het aluminiumblok met een verfföhn, lukte het uiteindelijk. Het uitnemen van de krukas was een probleem van heel andere orde. Na een half uur proberen, weigerde de krukas nog steeds het blok te verlaten en werd deze puzzel verschoven naar de volgende dag. En de volgende ochtend bij de eerste poging lag de krukas plots naast het blok. Het ging te snel om de handelwijze te herinneren! Bij de demontage bleek ook dat er een gedeelte van een tand van het nokkenas-tandwiel verdwenen was. Gelukkig kon clublid Gerrit Jansen mij nog aan een setje helpen.

Een goede kennis, die een paar maanden geleden zijn motorrevisiebedrijf verkocht had, mocht in zijn voormalige bedrijf, krukas en cilinders slijpen en was een welkome hulp/adviseur bij de montage van de motor. Ook het vliegwiel, dat nogal wat groeven had, moest geslepen worden. De enigszins aangetaste nokkenas en klepstoters konden nog gered worden en zagen er na het polijsten weer uit als nieuw. Uiteraard wel de kleppen inclusief veren vervangen. Nieuwe voeringen op de koppelingsplaat klinken is een makkelijk klusje. Het opbouwen van de motor is al met al een dankbaar werk.
De dynamo en startmotor gingen naar een specialist in de buurt voor een test en evt. reparatie. Gelukkig is er geen haast, maar hobby heeft vaak geen prioriteit bij dit soort bedrijven en dus zijn we nu al weer enkele maanden verder.
Wanneer je midden in het restauratieproces zit is de autojumble in Beaulieu , die ik al meer dan 40 jaar op rij bezoek, een paradijs voor het vinden van Seven onderdelen. Naast de verschillende dealers van nieuwe onderdelen vind je veel gebruikte delen. Om de ‘barnfind’ uitstraling te behouden stonden verschillende oude onderdelen op het boodschappenlijstje.

Ik vond o.a. gebruikte wieldoppen, portiergreep, treeplankrubbers e.d. Ondanks het feit, dat het gebruik van oude B.S.F. bouten en moeren mijn voorkeur heeft, zijn nieuwe soms noodzakelijk en op Beaulieu ruim voorhanden.
Bij thuiskomst begon ik met het vervangen van de oude draadboom. Eerst moest, alles wat verwijderd zou worden, zorgvuldig gelabeld. Dan nog blijft het vernieuwen een ingewikkelde puzzel. Hulp kwam van een goede vriend die graag helpt met deze uitdaging en aan dit werkje ook nog lol beleefd. ( nu in deze geïsoleerde tijd even niet! ) De motor kon ik weer inbouwen waarbij ik nu wel gebruik maakte van een motortakel en deze klus vrij makkelijk alleen te doen was. Tot zover het resultaat tot op heden.
Het plan is om ook de totaal vergane linnen kap van de Pearl eigenhandig te vernieuwen. Eerst moet ik nog een gebruikte zwaardere naaimachine en beige kapdoek op de kop te zien tikken.
Dit kan nog wel even duren in deze tijd waar thuis blijven het advies is en ons aller gezondheid de komende tijd van een veel groter belang is.

De motor van de Pearl lag inmiddels weer op zijn plaats. (zie Sevennieuws 154) Startmotor en dynamo waren terug van de specialist die ze getest en nagekeken had. Opmerkelijk dat, na 60
jaar, slechts onderhoud en geen reparaties nodig waren. In het aansluiten van de nieuwe bedrading zat flink schot. Steeds brandde of knipperde er weer iets meer. De nieuwe uitlaat was gemonteerd en de radiator weer geplaatst. Ik nam de gok om de goed uitziende radiator, uiteraard voorzien van nieuwe slangen, te monteren. Natuurlijk eerst op lekkages gecontroleerd. Bij koelingsproblemen kan een nieuw blok altijd nog. De motor, versnellingsbak en cardan kregen nieuwe olie. Het koelsysteem gevuld en het spannende moment brak aan. Het starten van de motor! De verzameling losse onderdelen die enkele maanden geleden nog op de werkbank lagen zouden gezamenlijk tot leven moeten komen. Een volle accu werd aangesloten en benzine naar de carburateur gepompt. Na enkele malen starten en eerst nog wat tegensputteren vulde de garage zich met rook, en ja hoor, hij liep! Gelukkig geen nare bijgeluiden en de euforie was daar. Het is wat overdreven om dit een emotioneel moment te noemen, maar het gevoel komt wel heel erg in de buurt. Samen met een vriend beleefde ik deze heugelijke gebeurtenis. We hebben nog net geen dansje gemaakt, maar hadden wel afgesproken, dat als alles goed zou gaan, we er een lekker biertje op zouden drinken, en zo geschiede………..
Nu technisch alles in orde leek kon de auto bij de R.D.W. aangemeld worden. De wachttijd bij de R.D.W. was op dat moment liefst 2 maanden. Deze tijd kon ik benutten om de Pearl van een nieuw linnen dak te voorzien. Het oorspronkelijke plan was om ook deze klus zelf te klaren. Toch vroeg ik eerst een offerte bij een professionele autobekleder. De schatting van deze vakman was, dat hij ongeveer 4 dagen werk zou hebben aan deze kap. Dus 32 uur á € 55,– ex B.T.W. ! Dit dan nog zonder materiaal. Dan toch liever maar zelf aan de slag. Het linnen dak van een Pearl ziet er niet eens zo ingewikkeld uit. Eerst maar proberen geschikte stof te kopen, maar dit viel erg tegen. Zwart cabriodoek, in verschillende kwaliteiten, is ruim voorhanden. Maar nieuw zwart doek zou veel te mooi zijn op deze barnfind auto. De oude beige kleur moest beslist benaderd worden.
De perfecte oplossing vond ik uiteindelijk vlak bij huis. Op het industrieterrein van ons dorp is een groothandel in markiezendoek gevestigd die aan de zonweringsindustrie levert. Bij uitzondering kon ik als dorpsgenoot een prachtige kwaliteit doek in de goede kleur kopen. Maar dit was pas het begin. Het stikken van het doek is een geheel andere discipline dan sleutelen aan een auto. Dan zou ik ook nog een naaimachine moeten aanschaffen. Ondertussen had ik een bezoekje gebracht aan een éénmansbedrijfje ter plaatse dat gespecialiseerd is in het vermaken en repareren van kleding en gordijnen. Deze meneer zag de uitdaging en wilde het stikwerk wel doen. Hij beschikte zelfs over een zwaardere industriële naaimachine. Ik zou de te stikken delen stapsgewijs afspelden en aftekenen. De zijkanten moesten met rekvrij P.V.C. doek omzoomd worden. Zo gezegd, zo gedaan. Na 14 dagen en ongeveer 6 bezoekjes aan het atelier was er een resultaat waar ik erg tevreden mee ben. En dan de kosten: Materiaal incl. hemeldoek voor de onderzijde van de kap € 154,– Stikkosten € 145,– Dus totaal €.299,– voor dit waterdichte resultaat.
Daarna volgden er enkele proefritjes. In eerste instantie werd de motor erg warm door een niet correcte ontstekingsafstelling. Na wat afstellen van carburateur en ontsteking liep de Seven als een zonnetje en was hij op tijd klaar voor de afgesproken keuringsdatum bij de R.D.W. Bij aankomst tijdens lunchtijd bij het keuringsstation kwamen al 4 keurmeesters spontaan naar buiten om de Pearl te bekijken. Ook het fotoboek van de restauratie konden zij waarderen. De eigenlijke keuring was verder een fluitje van een cent en 3 dagen later lag het kenteken PM-03-03 in de bus. De bestelde nieuwe kentekenplaten stonden wel in schril contrast met de barnfinduitstraling van de auto. Dus heb ik de platen, met de goede zijde onder, in het grindpad gelegd en er even flink overheen gelopen met het gewenste resultaat. Een erg plezierig en leerzame periode werd hiermee afgesloten en onze Chummy heeft er nu een volwaardig familielid bij.